بهترین روزها
روزهایی هست که وقتی به خانه می روم ، بوی تو را می دهم...
و آن روزها بهترین روزهاست.....
+ نوشته شده در سه شنبه 12 مرداد1389ساعت 3:3 توسط آی باکلاه
|
| تبليغات | X |
روزهایی هست که وقتی به خانه می روم ، بوی تو را می دهم...
و آن روزها بهترین روزهاست.....
کودکی متولد شد که امروز خنده اش برایم زیبا ترین لبخندها و شادیش شیرین ترین اتفاقهاست...
کودکی متولد شد که بهترین تکیه گاه باشد، بهترین امید، بهترین آرامش...
چنین روزی تنها و تنها محض سعادت من آفریده شد...
این روز آمد تا من معنای زندگی و خوشبختی را بفهمم...
این روز آمد تا من معنای عشق را بفهمم....
برای چنین روزی دنیا را هدیه دادن کم است!
و این بار جمعی از بزرگان و مشاهیر در برابر آنچه بین ما می گذشت سکوت اختیار کرده و تنها تماشا می کردند....
نگاهشان حسرت بود، امید بود، درک بود..... نمی دانم!!!
من بی خبر از آنها و نگاهشان و احساسشان بودم.....
من غرق بودم!
چندی است این مکان همیشه تلخ، بی اندازه شیرین و لذت بخش و شادی آفرین شده....
تمام تلخی اش را با جان و دل خریدارم...
مدام زیر لب آرام میگویم -دوستت دارم-
هنوز پای انتظار
مینشینم
که یا تو نزدیکتر بیایی
یا صدای من به بلندی بالای تو برسد و
بشنوی
هنوز دلم
میخواهد بازی باشد
چشم هایم را ببندم
بعد باز کنم و ببینم یا عشق
تمام شده و خط خورده و من باخته ام!
یا بی تو بودن تمام شده و من برده
ام!
ولی از باختن بیزارم...
اصلا این روزها انگار جزء روزهای خدا نبود
وگرنه من
انقدر خراب نبودم
حداقلش این بود که بودی
به گمانم این روزها را خدا
از تقویم خط زده بود و من یادم نبود
قرارمان همین است دیگر
-روزی که تو نباشی روز نیست-!
شب هم نیست
ماه کم دارد
اگر هم میبینی
سرم مدام -درد- میکند
به دل نگیر
این روزها که گذشت، روز نبود!
- چون تو نبودی ...
آنگاه .....
کاسه صبر لبریز می شود
تحمل غیر ممکن می شود
ثانیه شمار از حرکت می ایستد
شب به درازا می رود
هوایی برای تنفس یافت نمی شود
ابر غم آسمان وجود را می پوشاند
دیده خون می بارد
چشم با خواب بیگانه می شود
لب خنده را نمی شناسد
و در آخر سکوت همه جا حکم فرما می شود
و باز تنها می شوی و باز
دلتنگی و دلتنگی و دلتنگی .....
پ.ن: تحمل شنیدن صدای هیچ کس را ندارم، درس نمی خوانم، ساعت های 12 و 6 و 9 بی تاب از بی تاب می شوم،
خسته ام از دوریش، خسته ام از صبر، از خودم، از او، از دلتنگی.... ای سفر کرده بیا....
ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی است
حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حالی است
تنها، بدون تو، با چشمهایی اشک آلود ، با ذهنی سرشار از خاطرات، با دلی تنگ، با نگاهی نا امید از دیدارت
... باز از آن کوچه گذشتم! ...
شوق دیدارش لبریز شد از جام وجودم!
غروب ... شانه به شانه، مقابل هزاران چشم، هم نوا، هم کلام، لبریز احساس، ....
رفت و با رفتنش بغضی تلخ وجودم را می خورد...
دلم سراسر ماتم شده!
دوباره در دنیای من
نه گلی جوانه می زند
نه پرنده ای می خواند
و نه خنده ای می شکفد.....
بعد
از تو سرد و خسته و ساکت تمام روز...
با صد بهانهی متفاوت تمام روز...
هی فکر
میکنم به تو و خیره میشود
چشمم به چند نقطهی ثابت تمام روز
زردند گونههای من و خاک میخورد
آیینه روی میز توالت تمام روز
در این اتاق، بعدِ تو تکرار میشود
یک
سینمای مبهم و صامت تمام روز
گهگاه میزند به سرم درد دل کنم
با یک نوار خالیِ کاست تمام روز
«من» بی «تو» مردهای متحرّک تمام شب...
«من» بی «تو» سرد و خسته و ساکت تمام روز....
«نجمه زارع»
لحظه هایی این چنین قابل بیان نیستند، واژها ناتوانند، چگونه توصیف کنند آن همه احساس را...
بی خود بودم، از همه کس و همه جا و همه چیز غافل ، از ثانیه ها و گذر زمان بیزار، از خواسته ها و نا خواسته ها دور......
غرق بودم،
محو بودم،
سراسر عشق بودم
در او حل شده بودم....
من در امروز جا ماندم!
متوقف شدم
سکوت شدم
پنهان شدم....
شب تمام شد و دوباره روز آمد
اشک تمام شد و دوباره خندیدم
من، دوباره خندیدم
خندیدم.......
میان انبود میلیاردی اعداد هستی ....
31 ..... شد مقدس ترین و جاودانه ترین و زیبا ترینِ اعداد ....!
ای سفر کرده ، بیا !
بی تو گلبوته ی عمرم پژمرد
بی تو جانم فرسود
تک چراغ شب بختم افسرد.
ای سفر کرده
سفر کرده
سفر کرده ی من !
دل من رفته ز دست
چشم من مانده به راه
منم و موی سپید
منم و روز سیاه
هر شب مهتابی
ماه ، در دیده ی من فانوسی ست
که سر راه تو می آید باز
به امید اینکه
بیایی شاید زین ره دور و دراز ....
هر شب مهتابی
کهکشان در نگهم جاده ی سیم اندودیست
که برای تو چنین رخشنده است
که برای تو چنین تابنده است
پای بگذار به این جاده ی سیمین و بیا
هر شب مهتابی
هر ستاره به نظر دانه ی مرواریدیست
که فرو ریخته از رشته ی گردنبندی
یا چو شمعیست که افروخته حاجتمندی .
زیر لب می گویم :
این همه مروارید ، وین همه شمع ،
همراه آینه ی روشن ماه
دختر شب به سر رهگذرت آورده است
یا به خوشنودی این مژده که بر میگردی ،
آسمان، خانه ی نیلینه چراغان کرده است .
ای سفر کرده بیا !
بی تو من هستم و من
منم و تنهایی
بی تو در خلوت دنیای سکوت
گل آغوش کنم دختر رویای تو را
میکشد بر در و دیوار دلم
دست نقاش خیال ، طرح زیبای تو را
دیده هر سو فکنم پیش نظر میبینم ، گل سیمای تو را
خویش را با تو در آیینه ی دل می نگرم
چشم بر چشم و ، نگه بر نگه ، روی به روی
ناگهان می یابم
آشنا با لب خود مخمل لب های تو را
ای سفر کرده
ای سفر کرده
ای سفر کرده بیا !
بی تو گلبوته ی عمرم پژمرد
جانم فرسود
تک چراغ شب بختم افسرد
ای سفر کرده بیا
ای سفر کرده بیا ... .
«مهدی سهیلی»
آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست
هر کجـــا هست خدایــا به ســـلامت دارش
